Majak Ilinski

Zachodnia część zatoki Feodosija faktycznie stanowiła poważne zagrożenie dla żeglugi: strome i niebezpieczne wybrzeże mysu Ilija jakby przykrywało wejście do portu. W okresie jesienno-zimowych sztormów tu często ginęły statki, więc od dawna istniała potrzeba oznaczenia tego niebezpiecznego miejsca. Problem wstawienia latarni morskiej rozwiązano… można powiedzieć, dzięki cudowi. Na koniec XIX wieku żona dyrektora departamentu Jevdokija Nikolajewna Rukawisznikowa przewiozła z Moskwy do Feodosiji swoje syna, który cierpiał na śmiertelną chorobę gruźlicy. Błogate klimaty i codzienne przechadzki wzdłuż wybrzeży mysu Ilija pomogły pokonać chorobę. Chcąc podziękować miastu, Jevdokija postanowiła z własnych skromnych środków postawić latarnię morską na tym niebezpiecznym brzegu, gdzie skały i mielizny stanowią zagrożenie dla statków. Oprawa świetlna według szwedzkiej konstrukcji Lindeberga zaczęła funkcjonować 17 lutego 1899 roku.