Budowla z XIII–XIV wieku. W 1226 roku genuezscy kupcy wykupili od tatarskiego chana Oran-Timura ruiny Feodosiji i na ich miejscu wzniesli twierdę Kafa, która stała się centrum posiadłości Genui nad Morzem Czarnym. Wkrótce twierdza Kafa przerodziła się w największy tranzytowy ośrodek międzynarodnej handlu i bazę genuezskich kolonii na Półwyspie Bałkańskim. Przez Kafę eksportowano do Europy pszenicę, wschodnie przyprawy, złoto i kamienie szlachetne. Miasto było rozległe i bogate; w porcie stały setki kupieckich galer. Czasem brakowało doków na przybywające statki. W Kafie żyli Grekowie, Włochowie, Armeńczycy, Żydzi, Ukraińcy i Bułgarzy. Była to również miasto handlu niewolnikami; historyczne dokumenty potwierdzają, że w XII–XV wieku Kafa stanowiła ważny ośrodek tego rynku w regionie Morza Czarnego. Twierdza Kafa, druga co do wielkości po twierdzy Salonik w Grecji, była jedną z najpotężniejszych w Europie. Składała się z dwóch linii obrony: cytadeli i zewnętrznej części. Cytadela wzniesiona została w latach 1340–1343 na stromych zboczach od strony morza i budowana dalej przez kolejne dziesięć lat. Zbudowano ją z wapienia na wapniańskim roztworze, a szczeliny między elementami konstrukcji były starannie zatarty. Materiały potrzebne do budowy pochodziły z okolicy lub z dna morza. Długość ścian cytadeli wynosiła 718 metrów, z których zachowało się 469 metrów; ściany osiągały wysokość 11 metrów i szerokość 2 metry. Perimetr zewnętrznej twierdzy wynosił prawie 5,5 kilometra i składał się z ponad 30 wież. Pod murami znajdował się głęboki rów wypełniony wodą, służzący jako obronne urządzenie i kanal do odprowadzania wody deszczowej. W planie miasta twierdza przypominała amfiteatr, a cytadela była wykorzystywana do różnych celów administracyjnych i wojskowych. W jej obrębie znajdowały się urzędy rządowe, sądy, składy i magaziny. Do XX wieku większość budynków zostało zniszczona; do dziś zachowały się tylko części murów i kilka wież.
