Katherine Hepburn urodziła się 12 maja 1907 roku, ale później zmieniła swój wiek o ponad dwa lata, podając jako datę urodzenia swojego młodszego brata – 8 listopada 1909 roku.2 zdjęć

Wyrastała jako aktywna dziewczyna, lubiła ćwiczenia fizyczne, nosiła spodnie i krótkie fryzury, a nawet nazywała się męskim imieniem Jimmy. Na początku swojej edukacji uczyła się w domu. Po przyjęciu do kolegium postanowiła zostać aktorką.

Na początku lat 30. XX wieku zadebiutowała na Brodwayu. Niedługo po pierwszych przedstawieniach otrzymała oferty od hollywoodzkich producentów. W 1932 roku zagrała swój pierwszy filmowy rolę u boku Johna Barrymora w „Rachunku za rozwód” i od razu została uznana za jedną z najbardziej obiecujących młodych aktorek. Jej trzeci film, „Wczesna sława”, jak jego nazwa wskazuje, przyniósł jej nagrodę Oskara.

Wkrótce Catherine Hepburn stała się aktorką, która sama wybierała swoich reżyserów. Jej najważniejszą cechą charakterystyczną była niezależność.

Już w 1928 roku, tuż po ukończeniu kolegium, wyszła za mąż za Rodlauga Ogdena Smitha, mieszkańca Filadelfii, ale kilka lat później ich małżeństwo rozpadło się. Później nie wydała się ponownie zamężem, oznajmiając, że „rozczarowała się w instytucji małżeństwa”.

W 1942 roku podczas zdjęć do filmu „Kobieta roku” poznała Spencera Tracy’ego, symbolu seksu w amerykańskim kinie. Ich romans trwał cztery dekady, ale nie był przedmiotem publicznych dyskusji. Spencer nie mógł opuścić swoją żonę i syna, a Hepburn oficjalnie przyznała istnienie ich związku dopiero po śmierci swojego partnera.

Wspólnie zagrały w dziesięciu filmach, a ostatnia z nich, „Wyścig na czas”, reżyserii Stanleya Kramera (1967), przyniosła Hepburn kolejnego nagrodę Oskara.

Lista aktorów, z którymi pracowała Hepburn, byłaby godna każdej aktorki: Humphrey Bogart (“Kobieta roku”, 1951), Peter O’Toole (“Lew zimą”, 1968), John Wayne (“Rustler Kogburn”, 1975), Henry Fonda (“Na złotym stawku”, 1981), Warren Beatty (“Miła historia o miłości”, 1994 – ostatni film Hepburn).

Na jej koncie znajduje się ponad pięćdziesiąt ról, z których niemal żadna nie jest drugoplanową. Wyszła cztery razy na podium Oskara (co jest rekordem w historii kina) i otrzymała 12 nominacji. Zasługiwała na miano „narodowego bogactwa Stanów Zjednoczony” oraz „pierwszej damy kina”. Razem z Bette Davis została uznana przez Amerykański Instytut Kina za największą aktorkę w historii Hollywoodu.

Hepburn, znana nie tylko swoją piękną zewnętrznością, ale także niezależnością, zawsze była wyjątkowo otworna we swych wypowiedziach. Historycy kultury uznają ją za osobność, która odegrała decydującą rolę w dążeniu kobiet do emancipacji w XX wieku.

Przez całe swoje życie zachowywała doskonałe zdrowie, ale po zakończeniu kariery aktorskiej w połowie lat 90. jej stan zdrowia zaczął się pogorszać.

W maju 2003 roku u aktorki diagnostykowano agresywnie rozwijający się nowotwór na szyi, ale ze względu na wiek nie decydowano się na leczenie. Catherine Hepburn zakończyła życie 29 czerwca 2003 roku w wieku 96 lat w swoim domu w mieście Old Saybrook, znajdującym się w stanie Connecticut, USA. Była pochowana na familijnym cmentarzu w Hartford.