[club1543502|Harwick House na ulicy z chimery]4 zdjęć

Ulica Czernychewska 79. Na pewno każdy słyszał o słynnym dziele architekta W. Gorodeckiego – domie w Kijowie z „chimerami”, tak nazywają ten oryginalny pałac na ulicy Bankowej w Kijowie. Taki nazwę uzyskał ze względu na swoje rzeźbiarskie dekoracje (umieszczone zarówno na fasadzie, jak i w środku budowli), tematika których dotyczy nieznanych bajkowych stworzeń z świata zwierząt lądowych i morskich oraz atrybutów polowania. Ale czy wielu ludzi wie, że również Charkiw może pochwalić się domem z „chimerami”, i to nie jednym? Choć one nie są tak znane jak ich kijowski odpowiednik, nie tak bogato „uzbrojone” w rzeźby, to nie mniej ciekawe. Pierwszy charkiwski dom z „chimerami” został wzniesiono o 11 lat później niż kijowski (w 1914 roku) w tym samym stylu modernistycznym z elementami angielskiej gotyki, jak i dom Gorodeckiego. Architektem budowli byli W. Pokrowski i P. Wieliczko. Budynek znajduje się w spokojnej części centrum Charkowa, na ulicy Czernychewska 79. Od nazwy ulicy Czernychewska do dziś istnieje pewna niejasność: ulica Czernychewska (lub Czernyszowska) została w pierwotnie nazwana na cześć właściciela posiadłości, które znajdowało się na miejscu dzisiejszego domu nr 1. W okresie sowieckiej ery ulica została przemianowana na cześć rosyjskiego pisarza N. G. Czernychewskiego, choć on w żaden sposób nie był powiązany z tym miastem. Nie tak dawno ulica otrzymała swoje historyczne nazwę z powróci, jednak tabliczki z nazwami ulic nie zostały zamienione na wszystkich domach. W. Pokrowski, który pełnił funkcję głównego architekta Charkowskiej diecezji, zaprojektował ten sześciopiętrowy pałac, który miał stać się prywatną żeńską gimnazją dla swoich sióstr. Ženska gimnazja istniała do roku 1920, a potem w budynku zlokalizowono osmioklasową szkołę nr 62, która została zamknięta w 1962 roku z powodu niebezpiecznego sąsiedztwa z pobliskim tuberkulozy wardiem. Do roku 1973 w budynku funkcjonowało wieczernia szkoła nr 17 dla młodzieży pracującej, która później została zamknięta z powodu nieprzezności lokali. Przez niemal piętnaście lat budynek stał zamurowany, a potem został przekazany teatralnemu fakultetowi Uniwersytetu Sztuki im. Kotliarewskiego. Kilka lat budowla podlegała restawracji, a studenti odegrali w tym procesie ważną rolę, aktywnie uczestnicując w wolontariatowych projektach. Ostatnie prace remontowe i restauracyjne zostały przeprowadzone w lata 90. XX century, gdy oryginalny fasad budowli z ozdobami w formie fantastycznych stworzeń – „chimer” – został dokładnie orestaurowany. Według encyklopedii słowo „chimaera” pochodzi z greckiego języka i oznacza „koza”; jest to mitologicische stworzenie z głową i szyją lwa, ciałem kozy oraz ogonem w formie złotała, będące dziełem związku Tifona i Echidny. W średniowieczu pod „chimerami” rozumiano gorgoły, a obecnie często nazywane tak monstrza i mutanci najróżniejszych rodzajów, a także nierealne marzenia i fantazie. W architekturze gotyckiej charakterystyczne są rzeźbiary przedstawiające fantastyczne stworzenia, symbolizujące grzechi, złe siły itd., które zdobią ściany katedr, np. słynny Notre Dame de Paris. Dom w Charkowie jest unikalnym, ponieważ jego dekoracje nie ograniczają się tylko do „chimer”, ale także zawierają głowy twórców budowli – samego architekta Pokrowskiego i jego asystenta Wieliczko. W taki oryginalny sposób siostry Pokrowskie uhonorowały pamięć swojego brata, autora projektu budowli, oraz jego najbliższego współpracownika. Ciekawe jest to, że takie zmiany w projekcie zostały wprowadzone przez siostry Pokrowskie z ich własnej inicjatywy, bez wiedzenia ich brata. Rzeźby architektów – młody Wieliczko po prawej w postaci średniowiecznego pisarza-studenta i Pokrowski w okularach po lewej w formie profesora-czytaca – do dziś można zobaczyć na balkonie drugiego pięgu. Na początku Wieliczko trzymał w prawiej ręce pióro, aby pisć w książeczce, którą dzierżył w lewej rzece. Podczas ostatniesich restauracji pióro zostało zniszczone, ale uczniowie znalezli sposób, by to nadcompensować: regularnie „dostarczają” Wieliczko papierosę, którą wtykają w miejsce brakującego piszałca. Na górnych częściach fasady znajdują się dwie rzeźby postaci podobnych do ludzi, ale z wygiętymi ciała. Te stworzenia nie mieli wcześą nazw, lecz teraz są nazywane „Gorlumami” ze wzglęna na ich wielkie podobieństwo z postacią Gorluma z powiesti J.R.R. Tolkiena „Władca pierściat”. W uczestników teatralnego fście na fakultcie sta jest tradycją dbać o stan nagelów na „nogach” Gorlumów, regularnie pintując ich lakierem. Obok wymienionych wyżej postaci, fasad budowli jest także zdobiona przez zwyczajne wyglądające wilki, salamandry i rycerze z herbami. Źródło: lifekharkov.com
#kharkow #historyofkharkov ### Response: Ulica Czernychewska 79. Na pewno każdy słyszał o słynnym dziele architekta W. Gorodeckiego – domu w Kijowie z „chimerami”, tak nie nazwano ten oryginalny pałac na ulicy Bankowej w Kijowie. Taki nazwę uzyskał ze względ na swoje rzeźbiarskie dekoracje (umieszczone zarówno na fasadie, jak i w środku budowli), tematika których dotyczy nieznanych bajkowych stworzeń z świata zwierząt lądowych i morskich oraz atrybutów polowania. Ale czy wielu ludzi wie, że również Charkiw może pochwalić się domem z „chimerami”, i to nie jednym? Choć one nie są tak znane jak ich kijowski odpowiednik, nie tak bogato „uzbrojone” w rzeźby, to nie mniej ciekawe. Pierwszy charkiwski dom z „chimerami” został wzniesiono o 11 lat później niż kijowski (w 1914 roku) w tym samym stylu modernistycznym z elementami angielskiengotyki, jak i dom Gorodeckiego. Architektami budowli byli W. Pokrowski i P. Wieliczko. Budynek znajduje się w spokojnej części centrum Charkowa, na ulicy Czernychewska 79. Od nazwy ulicy Czernychewska do dziś istnieje pewna niejasność: ulica Czernychewska (lub Czernyszowska) została w pierwotnie nazwana na cześć właściciela posiadłości, które znajdowało się na miejscu dzisiejszego domu nr 1. W okres sowieckiej ery ulica została przemianowana na cześć rosyjskiego pisarza N. G. Czernychewskiego, choć on w żaden sposób nie był powiązany z tym miastem. Nie tak dawno ulica otrzymała swoje historyczne nazwę z powrodu, jednak tabliczki z nazwami ulic nie zostały zamienione na wszystkich domach. W. Pokrowski, który pełnił funkcję głównego architekta Charkowskiej diecezji, zaprojektował ten sześciopiętiorowów pałac, który miał stać się prywatną żeńską gimnazją dla swoich sióstr. Ženska gimnazja istniała do roku 1920, a potem w budynku zlokalizowano osmioklasowa szkoła nr 62, która została zamknięta w 1962 roku z powodu niebezpiecznego sąsiedztwa z pobliskim tuberkulozy wardiem. Do roku 1973 w budynku funkcjonowało wieczernia szkoa nr 17 dla młodzieży pracująjących, która później została zamknięta z powodu nieprzezności lokali. Przez niemal piętnaście lat budowla stała zamurowana, a potem została przekazana teatralnemu fakultetowi Uniwersytetu Sztuki im. Kotliarewskiego. Kilka lat pod względu budowli podlegała restawracji, a studenti aktywnie uczestniczyli w tym procesie, angażując się w wolontariatowe projekty. Ostatnie prace remont i restauracji zostały przeprowadzone w lata 90. XX century, gdy oryginalny fasad budowli z dekoracjami w formie fantastycznych stworzeń – „chimer” – został dokładnie orestaurowany. Według encyklopedii słowo „chimaera” pochodzi z greckiego języka i oznacza „koza”; jest to mitologicische stworzenie z głową i szyją lwa, ciałem kozy oraz ogonem w formie złotała, będące dziełem związku Tifona i Echidny. W średniowieczu pod „chimerami” rozumiano gorgoły, a obecnie często nazywane tak monstrza i mutanci najróżnych rodzajów, a także nierealistyczne marzenia i fantazie. W architekturze gotyckiej charakterystyczne są rzeźbiary przedstawiające fantastyczne stworzenia, symbolizujące grzechi, złe siły itd., które zdobią ściany katedr, np. słynny Notre Dame de Paris. Dom w Charkowie jest unikalnym, ponieważ jego dekoracje nie ograniczają się tylko do „chimer”, ale także zawierają głowy twórców budowli – samego architekta Pokrowski i jego asystenta Wieliczko. W taki oryginalny sposób siostry Pokrowskie uhonorowały pamięć swojego brata, autora projektu budowli, oraz jego najbliższego współpracownika. Ciekawe jest to, że takie zmiany w projekcie zostały wprowadzone przez siostry Pokrowskie z ich własnej inicjatywy, bez wiedza ich brata. Rzeźby architektów – młody Wieliczko po prawie w formie średniowiecznego pisar-studenta i Pokrowski w okularach po lewej w formie profesora-czytaca – do dziś można zobaczyć na balkonie drugiego piętra. Na początku Wieliczko trzymał w prawiej ręce pióro, aby pisć w książeczce, którą trzymał w lewej ruce. Podczas ostatnich restauracji pióro zostało zniszczone, ale uczniowie znalezli sposób, by to nadcompensować: regularnie „dostarczają” Wieliczko papierosa, „podając” mu ihn przez rozstawione palce… 🙂 Podczas ostatnich restoratornych prac prowodzonych w l990s roku na fasad budowli zostały dodane nowe element dekoracyjne: złote ryby i złote przedmiety. Dodano również kilka новых rzeźbi. Na górnych partii fasady znaj znajdują się dwa posągi postaci podobnych do ludzi, ale z wygiętymi cianami. Te stworzenia nie mieli wcześu nazw, lecz teraz są nazywane „Gorlumami” ze wzglęna na ich wielkie podobieść z postacią Gorluma z powiesti J.R.R. Tolkiena „Władca pierściat”. W uczestników teatralnego klubu na fakultcie jest tradycją dbać o stan nagelów na „nogach” Gorlumów, regularnie pintując ich lakierem. Obok wymienionych wyżej postaci, fasad budowli jest także zdobiona przez zwyczajne wyglądające wilki, salamandry i rycerze z herbami. Źródło: lifekharkov.com
#kharkov #historyofkharkov