[club1543502|4 etapy rekonstrukcji domu przy ulicy Sumskiej 13].6 zdjęć

[club1543502|1-etap. Budowa domu – 1896 r.]
W końcu XIX wieku działka należała rodzinie Girshman i była oceniona w wysokości 10200 rubli według oszacowania z 1895 roku. Według oszaczenia z 1900 roku działka należała już Aleksandrowi Aleksandrovičowi Iozefowiczowi, a znajdujące się na niej budynki były ocenione w wysokości 21000 rubli. To oznacza, że budowa domu Iozefowicza została zrealizowana między 1895 a 1900 rokiem, co pokrywa się z informacjami o projekcie, przygotowanym w 1896 roku przez A.N. Beketowa dla domu Iozefowicza (D. Dudukin, „Najlepszy architekt południa Rosji“). Nie można także wykluczyć możliwości, że A.N. Beketow realizował tu rekonstrukcję wcześniej istniejącego budynku.. [club1543502|2-etap. Dobudowa – 1903/1904 r.]
Na południe od istniejącego domu wzniesiono jednopiętrową dobudowę według projektu A.N. Beketowa pod nazwą „Sklep i sala Iozefowicza“. Data realizacji tej dobudowy jest sprzeczna – według niektórych informacji to 1903 rok, a według innych 1904 rok. Budowa składała się z dwóch sklepów z osobnymi wejściami od strony ulicy Sumskiej. Stary i nowy budynek połączono wspólnym karniszem, ale w miejscu ich łączenia elementy rustyki dobudowy zostały zmienione. W domu Iozefowicza rustyka jest regularna, natomiast na pilonach dobudowy znajdują się elementy o różnej wysokości.. [club1543502|3-etap. 1-rekonstrukcja – 1905/1906 r.]
W tym okresie, według projektu Beketowa, nad dobudową z 1903/1904 roku wzniesiono dodatkowy piętrowy korpus, w którym umieszczono redakcję i mieszkania pracowników gazety „Jużynyj kraj“. Witriny pierwszego piętra dobudowy zostały obniżone prawie do poziomu podłogi. Między domem Iozefowicza a budynkiem redakcji zbudowano przejście nad wejściem do dziedziny.. W tym samym roku (1905) nad południą części kompleksu wzniesiono trzeci piętro, na którym umieszczono domową cerkiew Aleksandra Newskiego z dzwonnicą według projektu architekta J.S. Czaunego. Budowa cerkwi rozpoczęła się w czerwcu 1905 roku, a jej konsekracja odbyła się 11 lutego 1906 roku. Cerkiew, wyposażona tylko w małe okna w kształcie okręgów, oświetlana była elektrycznością (N. Lubarski, „Kijowska cerkiew Wznieśienia Krzyża“ – Charkiw: Ryder, 2007, s. 73).

Granice udziału Beketowa i Czaunego w realizacji projektów nie są do końca jasne. Nie można wykluczyć możliwości, że elementy architektonicznie złożonej konstrukcji zaprojektował Beketow, a Czaunee zajmował się bezpośrednią realizacją budowy świątyni.

Ikonostas zrobiony z szklanej mozaiki został wyprodukowany w pracowni Cвернера w Monachium.. [club1543502|4-etap. 2-rekonstrukcja – 1913–1914 r.]
W wrześniu 1913 roku miejska administracja zatwierdziła projekt „rekonstrukcji istniejącego dwupiętrowego kamiennego domu przy ulicy Sumskiej 13“, przygotowany przez architekta A.I. Gorochowa. Dla Iozefowicza w 1914 roku Gorochow zaprojektował nowy pałac przy ulicy Sumskaja 61 (obecny ślubny zamek), a stary budynek został w całości przebudowany pod potrzeby redakcji „Jużynyj kraj“. Stylistycznie dom nr 13 odpowiadał nowemu pałacu Iozefowicza przy ulicy Sumskaja 61. Pierwsze piętro przeszło gruntowne zmiany, zarówno pod względem kompozycji, jak i konstrukcji. Drugie piętro zachowało swoją konstrukcję, ale zmienił się jego styl.. W latach 1847–1869 właścicielem domu był protopojemon Zimin; jego przybudówka w dziedzinie została rozebrana w 1847 roku z powodu zniszczenia. W latach 1873–1880 własnicą był Maks Abramowicz Ratgaus. W latach 1883–1890 właścicielką była wdowa kupca Mina Leonardowna Girshman. W 1895 roku własnikami domu zostali Leonard i Pawel Leopoldowicz Girshman. W latach 1901–1916 właścicielem był radca dworu Aleksander Aleksandrovič Iozefowicz oraz jego spółka „Jużynyj kraj“. W 1904 roku według projektu akademika architektury A.N. Beketowa przy ulicy Sumskaja 13 zbudowano budynek dla redakcji i drukarni gazety „Jużynyj kraj“, a także mieszkania dla jej właściciela A.A. Iozefowicza. W 1915 roku budynek został przebudowany przez autora projektu wraz z inżynierem Zeleninym. Od 18 grudnia 1917 do 29 stycznia 1918 roku w budynku znajdowało się Robotniczo-Chłopskie Podkomisariat Ukrainy. W 1928 roku tu funkcjonowała drukarnia „Czerwonyj druk im. Blakitnego“. W latach 30. XX wieku i później budynek był kilka razy przebudowywany. Obecnie w nim znajdują się supermarket „Dwiżenie“ oraz inne organizacje.. Źródło: ngeorgij.livejournal.com
#Charków #Historia_Charkowa