Jak Rentgen odkrył swoje promieniowanie4 zdjęć

W listopadzie 1895 roku niemiecki fizyk Wilhelm Konrad Rentgen przeprowadził eksperyment badający luminescencję wywoływaną katodowymi promieniami. Aby zwiększyć efekt, umieścił elektronową tubę i świetlujące się ciało w czarnym kartonowym boxie i hermetycznie zasłonił okna w laboratorium. Gdy uruchomił elektronową tubę, nagle ujrzał błysk światła w drugiej części pomieszczenia – światło pochodziło od kartki papieru pokrytej platynocyanidem barytu, czyli świetlącym się materiałem. Rentgen był zdziwiony i wyłączył tubę; światło znikło. Gdy ją ponownie włączył, światło pojawiło się znowu. Wtedy przeniósł kartkę do innego pokoju – ona nadal świeciła. Uczeniowi stało jasne, że w elektronowej tubie powstała jakajaś forma promieniowania, zdolna przenikać nie tylko przez karton, ale i przez ściany. Rentgen nie miał pojęcia o naturze tych promieniowania, dlatego nazwał je promieniami X.

Rentgen badał te promieniowanie około roku i opublikował trzy artykuły, w których dokładnie opisał te nowe promieniowania. W ciągu następnych 12 lat ukazało się setki prac jego następców, ale żadna z nich nie dodала ani nie zmieniła nic istotnego. Rentgen, straciwszy zainteresowanie do tych promieniowań, powiedział swym kolegom: „Wszego już napisałem, nie tracicie czasu na darmo“. Inni uczeni zaczęli nazywać je promieniami rentgenowskimi. Za swoje odkrycie Rentgen otrzymał w 1901 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Najbardziej imponującym wynikiem badań była fotografia ręki, zrobiona za pomocą promieniowania X.

W Rosji te promieniowania zostały nazwane „rentgenowskimi” na podstawie propozycji ucznia W. K. Rentgena – Abrama Fiodorowicza Ioffe.