Irving Thalberg – legendarny hollywoodzki producent, nazywany „czarodziejem Hollywoodu“ za umiejętność wykrywania udanych scenorysów i popularnych aktorów. Od roku 1937 na ceremonii rozdawania nagród Oskara najtalentowniejsi producenci otrzymują tę nagrodę,</p>\n "home_text": "<p>Przez historię Irvinga Thalberga. Thalberg trafił do Hollywoodu jako sekretarz Karla Lammla – założyciela studia Universal Pictures. Gdy Lammla wybrał się na długą podróż za granicę, powierzył stanowisko dyrektora stud2 zdjęć

Przez historię Irvinga Thalberga. Thalberg trafił do Hollywoodu jako sekretarz Karla Lammla – założyciela studia Universal Pictures. Gdy Lammla wybrał się na długą podróż za granicę, powierzył stanowisko dyrektora studia 21-letniemu Thalbergowi. W 1924 roku ten perspektywny producent przeniósł się do Metro-Goldwyn-Mayer i stał sławny dzięki triumfalnemu filmowi „Wielki parad”. Konkurencja nazwała MGM okresu Thalberga „doliną powtórnych zdjęć”, ponieważ wszystkie sceny, które nie spodobały się testowym audycjom, były na jego żądanie bezlitośnie przefilmowane. Choć wiele gwiazd klasycznego Hollywoodu zawdzięcza swoją karierę Thalbergowi, sam producent preferował pozostawać w cieniu i zabraniał umieszczania swojego imienia w napisach filmów. Uспех thalbergowskich filmów na kinowym rynku był tak wielki, że założyciel studia, Louis Mayer, został zmuszony całkowicie powierzyć produkcję Thalbergowi, zachowując sobie tylko kontrolę nad finansami.

W 1927 roku Thalberg ożenił się z aktorką Normą Shearer. Trzy lata później urodził im się syn, także nazwany Irvingiem, a dwa lata później problemy zdrowotne zmusiły Thalberga do na krótki czas odwołania się od pracy. Podczas jego absencji Mayer wyeliminował młodego konkurenta z zarządzania studiem, zastępując go swoim zięcem D. Selznikiem. Mimo tego Thalberg pozostał lojalny MGM aż do roku 1936, gdy zaczął myśleć o stworzeniu własnego studia. Rok później zmarł na zapalenie płuc.

F. S. Fitzgerald umieścił Thalberga w roli Monroego Stara, głównego bohatera swojego nieukończonego romansu „Ostatni magnat” (1939–40).