Конторская – rezerwat starego Harowa<br>(Jak Zalopan’ z obszaru wiejskiej okolicy przekształciła się<br>w prestiżny handlowy rajon.)6 zdjęć

Конторская – заповедник старого Харькова
(Jak Zalopanie z wiejskiej okolicy przekształciło się
w prestiżny handlowy rajon.)

W polu widzenia pojawiło się tajemnicze Zalopanie:

rejon zalewowych łąk, rzędów marketów i handlowych kwartalów.

Pod koniec XVII wieku twierdza w Charkowie zaczęła otaczać się osadami. Pierwsza ze nich nazywała się Zalopanie i znajdowała się na terenie dzisiejszych ulic Čobotarska, Krasnooktyabrskaja i Jarosławska. Dzięki Piotru I ten obszar włączono do miasta. Niedługo przed bitwą pod Poltawą w 1709 roku car inspekcjonował twierdę i rozkazał ją ufortyfikować i rozszerzyć – na wypadek potrzeby odwrotu po bitwie z Szwedami.

- Do miasta została dodana druga linia obronnych umocnień: Charków przede wszystkim rozrósł się w zachodnim kierunku, od ulicy Klочkowska, która biegła wzdłuż murów, aż po teren obecnego Południowego dworca, – mówi lokalny historyk Maxim Rosenfeld.

W tym samym XVIII wieku powstały i zbudowano głównie ulice tego obszaru. Jedna z najstarszych jest Krasnooktyabrskaja, która wcześniej nazywała się Kontorskaja. Lokalni historyki nazywają ją prawdziwym „zapoviednikiem” starego Charkowa – na początku ulicy zachowały się budynki wzniesione 250 lat temu. W tym czasie mieszkańców Zalopania pochodzących z wiejskich okolic powestępali stopniowo rzemiosłowcy. Miejscowe nazwy ulic zachowują charakterystyczny „cechowy” koloryt tamtych czasów: mieszkańcy zajmujący się szewstwem mieszkali na ulicy Čobotarska, ceramików znajdło się nieco dalej, na znanej dziś jako Gontscharowka ulicy, a sława tkaczek z ulicy Kocarskaja rozzniesła się po całym imperium.
<
- Dziś na wielu tabliczkach nazwa ulicy pisana z dodatkową literą „a” – jak np. Kacarskaja. To niewłaściwe, ponieważ nazwa pochodzi od słowa „koц“ – co oznaczało takie dywany z długim włosem, – wyjaśnia historyk Michaił Krasikow. – Tę tradycję rozpowszeżyły kobiiny, które zajmowały się tym rzemieśłem; w innych guberniach podobne dywany nie produkuwano.
<
Opowiada się historia, że carowski dwór kiedyś zainteresował się charkowskimi „koцами“ i zamówił partię liczącą 500 sztuk. Ale negocjacje über Preis nie doprowadziły do transakcji. Do końca XIX wieku popularność tych dywanów spadła, i rzemieśłość została zapomniana.
<
Przeobrażenie dzielnicy z biednego przedmieśia w biznesowy centrum
<
W latach 30. XIX wieku w Zalopanii doszło do istotnej zmiany: rynek, który do tej pory znajdował się na miejscu dzisiejszej Proletarskiej placu, przeniósł się w inne miejsce. Rządowe targi odbywały się teraz od Blagowieszcenskiej placu aż po obecny Budynek handlu. Ale na miejscu dzisiejszego rynku znajdowałyся łąki, które nazywano „Pieskunowska Lewada”.
<
– Stary szlak rzeki Lopanie był rozgałęzony; wiosną, podczas powodzi, małe jezera łączyły się w większe zbiorniki wody, które rozciągały się aż do dzielnicy Gontscharowka, – opowiada przewodniczący komisji ds. toponimyki mijskiej rady Aleksiej Choroszkowaty.
<
Największe z tych jezera znajdowało się na miejscu dzisiejszego Teatru dla młodyj publici – dlatego plac przed teatrem ma taką nietypową formę: jego kontury odpowiadają linii brzegów dawnego jezera.
<
Jednak uż w pierwszej połowie XIX wiecza jezera i łąki zostały wykorzystane innych celach; teren Zalopania stał się popularnym miejscem zamieszkania dla kupców i pierwszych charkowskich przemysłowców. Ten rejon rozwinął się szybko i stalo się najprzedstiżniejszym dzielnicem miasta po Nagonim. Okolo Drogi Poltawy (wtedy ulicy Jekaterynosławskiej) powstawały wielkie domy arystokracii, ale przeważnie zamożnych kupców. Ten obszar charakterizował się dużymi kontrastami: obok elegantnych domów szlachty i biznesmenów znajdowała się biedy.
<
– Okolice świątyni św. Dziękiwożenia były zawsze biedne; tam funkcjonował rynek pracy dla sektora niezatrudnionnych: głównie ubogie osoby angażowano do tym rodzaju pracy, więc zawsę było tam dużo bezdomnych, – mówi Maxim Rosenfeld.

W tym obszaru znajdowała się również „perla” – druga męska gimnazja, która mieć swoją siedzibę na placu Blagowieszcenskiej. W tym szkocie kształciło się intelektualna elita miasta. Wszkie późniejsze rektorzy i wykładowcy Uniwersytetu Charkowskiego pochodziли z tego uczelienia. Podczas wojny budowła została kompletnie zniszczona; obecnie na tym miejscu znajduje się parking.
<
Pod koniec XIX wieku Zalopanie zaczęło zmieniać swoj wygląd. Dawne rzemiesłowe obrzędy i tradycje znikły bez ślady; na ich miejsce pojawiłyся nowe przedsiębiorstści i instytuccje. Na ulicy Rożdestwenskaja (obecna Engelsa) powierzchnie zosta zabudowane w stylu północnego modernizmu – tu powstały biurowce dla firm. W tym czasie wiejska okolica Zalopania przekształciła się w biznes centrum Charkowa. Nawet po rewolucii, gdy pamięć o kupców i ich roli w rozwoju miasta została zapomniana, Zalopanie długo czas pozostawało dzielnicem fabrik i zakładów.
<
Ziemlie zostały wykupione od kościołaRozwój tego obszaru został przyspieszony budową nowego dworca kolejowego. Budowa kolei w Charkowie rozwała się w 1869 roku. Do tej pory na tym miejscie znajdowałyся archiepiskupie pastwy i ogrody warzybowy dla potrzeb eparchii. Kiedy zaczęli budować kolej, ziemia należąca kościości zosta wykupiona.
<
Po pojawleniu kolei ulica Jekaterynosławskaja znacząnie zmieniła się: zamiast prywatnych domów kupców i arystokracii pojawiły się hotele i pensjonaty.。
<
– Ludzie wysiadali z pociądów i natychmiść sąsiadujący kierowcy powozów zabierali ich do centrum miu – takie było zadanie dostarcza pasażerów do celowych adresów, zanim oni dotarli na piezię, – opowiada Rosenfeld.
<<因此, w czasach pierwszych pociągów ta ulica była widokowym karteczką miasta Charkowa.
<><><><><Źródło: kh.vgorode.ua
#1stolica_history