123 lata temu urodził się Boris Leonidowicz Pasternak (29 stycznia). 10 lutego 1890 roku przyszedł na świat w Moskwie. Jego rodzina należała do inteligencji: ojciec był artystą, a matka – pianistką. Boris miał młodszego brata i dwie siostry. W domu Pasternaków często gościli muzykanci, pisarze… Był tam także Lew Tołstoj. W dzieciństwie Boris zamiłował się muzyką; nawet pisał sonaty. Ukończył gimnazję z złotym medalem i studiował na Uniwersytecie Moskiewskim najpierw na wydziale prawa, a potem na2 zdjęć

Artyści. Lew Tołstoj też tam bywał. W dzieciństwie Boris zamiłował się muzyką, nawet piszał sonaty. Ukończył gimnazję z złotym medalem i studiował na Uniwersytecie Moskiewskim najpierw na wydziale prawa, a potem na filozofii. Filozofię studiował w Niemczech. Od lat 20. XX wieku Boris zaprzyjaźnił się z futurystami. Jego pierwsze wierszy ukazały się w 1913 roku, a w 1914 roku wydał swoją pierwszą książkę – „Bliźnik w chmurach“. W 1921 roku rodzina Pasternaka wyemigrowała z Rosji do Berlina, ale on sam kontynuował korespondencję z nimi i innymi emigrantami. Ożenił się z artystką Jewgeniją Luriej, u nich przyszło na świat syn. W latach 20. Pasternak pisał wiele wierszy i elegii, a w 1928 roku zaczął tworzyć prozę. To były lata oficjalnego uznania Pasternaka w Związku Radzieckim.

Aktywnie brał udział w działalności Związku Pisarzy ZSRR, ale w 1936 roku został oskarżony o odosobnienie się od rzeczywistości, co doprowadziło do jego stopniowego oddzielenia od oficjalnej literatury. W tym czasie sam Pasternak całkowicie poświęcił się twórczości, tłumacząc Szekspira, Goethego i Schillera. Dziś te poety znane są właśnie dzięki tłumaczeniom Pasternaka. W 1958 roku Pasternak otrzymał Nagrodę Nobla za literaturę. Ta nagroda była powiązana z antysowieckim romanem „Doktor Żiwago“, dlatego Pasternaka zmuszono jej odmówić. W atmosferze prześladowań ten pisarz nie żył długo.

Zmarł 30 maja 1960 roku na raka płuć w Peredielkino. Mimo że oficjalnie był uznawany za „wrogiego kraju“, na jego pogrzebie zebrała się wielka liczba ludzi, wśród nich Bułat Okudżawa, Naum Korczawin i Andriej Woznesenski. Roman „Doktor Żiwago“ po raz pierwszy został opublikowany w naszym kraju w 1988 roku w czasopisie „Nowy świat“, a medal i dyplom laureata Nagrody Nobla przyznano synowi pisarza – Jewgenijowi.