Istnieją takie miejs na ziemi, które są jak okna wy otchierowane do niebiesu i wtedę, gdy patrzesz w te okna, patziesz w niebo itself. w taki sposób, że w Okrąg Lake Circle Drive w Round Lake City r znajdu się takie miejs po obu stron of the road na ob both sides of the road. Po obu stron of the avenue na obie strony of the street znaj znajdu się duże parkland areas z duż number of trees i roślin. Drzewa i rość ro rozkwitują w piękful beautiful way i wraz z nę they create a magical atmosphere magic atmosphere. C Round Lake Circle Drive jest dosyżingly beautiful to be considered one of the most beautiful streets in the United States. Round Lake City jest miastem located in the state of Illinois, w stanie Illinois. Round Lake City znajdu się na połowa way between Chicago i Springfield. Miasto jest located in a pleasant and mild climate zone with moderate temperatures throughout the year. K Round Lake Circle Drive jest tak pięknie designed i laid out that it creates a sense of harmony and balance. Wielki liczba of trees i roślin przyczynia się do tym że the air is especially clean and fresh. Powietrze jest especially clean and fresh.13 zdjęć

**Izginulie rяды** **Przed około 100 lat temu na tej względnie niewielkiej przestrzeni pomiędzy rzeką a Uniwersytecką górką znajdował się jeden z najżywoplniejszych handlowych miejsc w mieście. Kiedyś nazywała się Placem Rynku. Później, aby uhonorować gubernatora Siergija Kokoszkinę za jego dzieła na dobro ogółu, nazwano ją Placem Sergiusza.** Na Rynkowym placu zorganizowane handel zastąpił niezorganizowany, i to w dużej mierze dzięki istniejącej tu sieci handlowych alejek. Te alejki nie powstały od razu – proces ich budowy trwał wiele dekad. Kiedy w końcu XIX wieku została zbudowana ostatnia z nich, Aleja Owocowa, na nową alejkę już nie był dostępny wolny teren. **Pierwsza z takich alejek pojawiła się właśnie na Rynkowym placu. To było na koniec XVIII wieku. Na tej grafice „Widok na Uniwersytecką górkę w momencie założenia uniwersytetu” widzić można pierwszą kamenną handlową aleję w Harowie – Aleję Szubnych Róbów. Zbudował ją architekt P.A. Jarosławski, ale ta aleja została zniszczona już w czasach radzieckich, podczas rekonstrukcji placu na początku lat 30-ych XX wieku.** **Położenie Alei Szubnych Róbów na placu można łatwo zrozumieć, patrząc na schematyczny plan Placu Sergiusza, który pokazuje jego wygląd na początku XX wieku.** **Ostatnie dni Alei Szubnych Róbów były także pierwszymi dniami nowego uczelnego chemicznego korpusu, który widać na tle w każdym kadru. Prawy niżni image pochodzi z albumu „Harowie buduje się”, wydanego w 1931 roku.** **W latach 1850-х pod górką, przy Stoku Kupców, została zbudowana Aleja Sergiusza, a w 1875 roku na odcinku od schodów do Aleji Sergiusza powstała Nowo-Sergiuszewska aleja (architekti N.K. Rejm i A.A. Tomson). Drugie piętro tego budynku, zgodnie z decyzją miejskiej rady z 2 listopada 1882 roku, zostało przeznaczone pod międzynarodowe przemysłowo-artystyczne muzeum. Muzeum otwarto 14 grudnia 1886 roku i stało się drugim publicznym muzeum w Rosji (po Saratowie) oraz pierwszym na Ukrainie.** **Przeważnie w tych samych latach na zachodnej stronie placu, wzdłuż nabrzeża rzeki Lopan, między Mostami Kupców i Lopan skazała się Aleja Moskwa (architekt B.S. Pokrowski).** **W procesie formowania placu, oprócz budowy nowych alejek, dochodziło także do ich demontażu. Na przykład, niecały rok po powstaniu jednopodziałnych ceglanych ławek Alei Szubnych Róbów zostały znischzone i zastąpione nowymi budowaliami zaprojektowanymi przez architekta P.A. Jarosławskiego. Pod koniec XIX wieku po pożarie zniszczona została także Aleja Sergiusza, a na jej miejscu w 1890 roku według projektu architekta Szpigelga A.K. powstała Aleja Mikołajewska.** **Ostatnimi, jak już wcześniej wspominało się, zostały zbudowane Aleje Owocowe – do 1899 roku cztery kamienne pawilony zająły swoje miejsce między Mostami Lopan i Kancelarijskim.** **W sprawie autorstwa tego projektu wymieniają się różne nazwiska. E.W. Solowjow na stronie portalu MediaPort „Mity o budowie Harowa” pisze: „Na wielu internetowych witrynach, a także w drukowanych publikacjach, występuje niesłuszne twierdzenie, że Aleje Owocowe na Placu Sergiusza zostały zbudowane w latach 1896–1898 według projektu architekta A.N. Beketowa. Aby restytucji historycznej prawdy, należy zaznaczyć, że budowcaami byli architekti M.I. Daszkewicz i M.S. Komornicki”.** **A.N. Beketow faktycznie brał udział w przygotowaniu projektu, ale jego propozycja została zatwierdzona w czerwcu 1896 roku. Koszt budowy projektu wynosił 60 tysięcy rubli i zakładano, że budowły będą drewniane, zbudowane na kamiennym fundamencie. Już были zakupione cegły, ale po demontażu wcześniejszych drewnianych struktur decizia o construckcji zostaz zmieniona – zamiast tego planowano stworzyć placówkę park-like i przesunąć handlowie alejki bliżej do rzeki. Na posiedzeniu miejskiej rady 4 października 1896 roku zostało postanowione powołać specjalną komisję, która miała przygotować nowy projekt.** **Dalsze prace nad projektem prowadził już nie A.N. Beketow, ale M.I. Daszkewicz. W 1897 roku on zaproponował dwa warianty projektu – przy koszcie 91 tysięcy i 119,7 tysięcy rubli respectively. Na posiedzeniu rady 29 września 1987 roku drugi variant zosta z wybran dla realizacji.** **W 1898 roku Daszkewicz ponownie wprowadził zmiany do projektu, przesuwając kompleks budynków niemal wprostę do rzeki. Budowca rozpoczęła się w tym samym roku. Prace zostały prowadzone pod nadzorem architekta Mecisława Silwesterowicza Komornickiego, który wprowadził wiele zmian na miejscu, które z zostały zatwierdzone przez miejską radę 15 wrzece 1898 roku.** **Uroczystество otwarcia budowki odbyło się w wrześbie 1899 roku („Harowskie gubernialne wiadomości” z 13 września 1989 roku).** **Z punktu widzenia ekonomiki, Aleje Owocowe nie okazały się najbardaż udanym biznesowym projektem – przynajmniej jedno z pawilonów na rogu przy Kancelarijskim mostu długo pozostawało puste, a piwnice tam znajdująceся cierzały od wilgota.** **Trzeba jednak zaznaczyć, że projekt A.N. Beketowa zapewne wpłynął na wygląd budowli, ale aby to potwierdzić, należałoby sprawdzić, czy jego oryginalne projekty zachowały się do naszych dni». **I na koniec, ostatni obiekt, który pojawiłся na tym placu w tamtych latach – to pawilon zbudowany w 1908 roku dla panoramy „Golgota”. Autorstwo tego pawilonu także jest powiązane z imienem A.N. Beketowa, chociaż nie istnieją dokumentalne potwierdzenia tego faktu». **Do czasu kiedy panorama „Golgota” dotarła do Harowa, jej liczne wersje (ich liczba szacuje się na 15–40) już ponad 20 lat podróżowały po Europie. Wersja, która została zamontowana w Harowie, po pobytie w Kijowie przez pół roku przenoszona była do Odeszy, a potem w 1908 roku instalowana w Harowie. Tak jak i wcześniej w Kijowie, na początkie jej funkcjonowania interesowanie publiczności było umiarkowanym, ale już po roku pojawiłyся problemy z generowania dochodu. Dlatego władze Harowa, podobnie jak inne miasta, które również posiadały takie budowiny, postanowiły zamiast tego przygotować inną panoramę – oferta był na to plenty». **„W specjalnym budynku dla panoram na Placu Sergiusza pojawi się nowa ogromna mapa znamienitego polskiego artysty Jana Stykki ‚Męki chrześcian w cyrku Nerona’, napisana jako część ilustracji do słynnego romana Sienkiewiczego ‚Quo vadis’. Panorama Jana Stykki to nie tylko wyjątkowo piękne dzieło sztuki, ale także istotne Źródło informacji o tamtej epoce. Dzięki jej widoku można uzyskać bogatą informację o życie codzieść, religii, obyczajach oraz kulturze tej epoki”.** **„Święty Krzyż” z 08.03.1909 roku.** **A dwa lata później:** **„Ogromne budynko, w którym znajduje się panorama ‚Golgota’, zostało wynajęte na 10 lat przez firmę lokalnych inżynierów od miasta. Firma planuje urządzić w nim dużą skating-ring pod wzorem zagranicznych przykładów”.** **„Harowskie wiadomości” z 16.01.1911 roku.** **Jednak już w 1915 roku pawilon został przekształcony w kinoteatr „Majak” i takim sposobem funkcjonował również po rewolucii”. **Pod новych władz handlowie alejki nie miały długiego życia. O zniszczeniu Alei Szubnych Róbów i pawilonów Alejów Owocowych podczas rekonstrukcji centralnych placów w latach 20–30 XX century już wcześniej było mowa, a po wojnie postanowiono nie odbudowywać również pozostałych alejek – Nowo-Sergiuszewskiej, Moskwy i Nikolajewskiej”. **Źródło: ngeorgij.livejournal.com** **#1stolica_history**