377 lat temu pierwsze dokumentalne wzmianki o żelaznej igle. Przynędrza do wygładzania ubrań zostały wynalezione bardzo dawno. W IV wieku p.n.e. w Starożytnej Grecji używano metod wygniatania tkanin za pomocą gorącego metalowego pręta…2 zdjęć

Przynędrza do wygładzania ubrań były znane od najdawniejszych czasów. W starożytności do tego celu używano delikatnie nagrzewanych kamieni. Przed pojawą żelaznej igli tkaniny wygładzano również na rozgrzanym kowadle lub przy pomocy specjalnego narzędzia z tworzonego z deski i pręta. Pierwsze wzmianki o żelaznej igle znajdziemy w książeczce wydatków carskiego dworu – zapisa z 10 lutego 1636 roku mówi o żelaznej igle wycenionej na 5 altyńów. Była to najprostszego typu, ważyła około 10 kilogramów i była całkowicie monolityczna.

W XVIII wieku używano żelaznych igiel z pokrywką, przez którą można było dodawać węgiel; aby podgrzać igłę, należało okresowo dmuchać przez boczne otwory. Później pojawiły się modele z metalowym rurką do podłączenia do butli z gazem, a na pokrywce znajdował się pompa. Były też żelazne igle na spirytu, przypominające lampy na petrolej – ich powierzchnia nagrzewana była wypełnionym spiritem, który podpalano w razie potrzeby. Ze względu na brak spiritu takie urządzenia nie były długo popularne.

Długo czasu żelazne igle były rzadkością i stanowiły wyraz luksusu; za jedną taką igłę można było kupić całe stado owiec. Pojawiły się też żelazne igle z aluminiumu, które nie służyły do wygładzania, ale do transportu metali szlachetnych za granicę.

Z pojawieniem elektryczności rozwinęły się również elektryczne żelazne igle. Ich działanie opiera się na princypie generowania cieplna podczas przechodzenia prądu przez rezystywny element grzewczy. Konstrukcja takich igiel zapewnia, aby element grzewczy znajdował się jak najbliżej podłoża, a rękojeść była wykonana z izolującego materiału, aby uniknąć oparzeń.

W modernnych elektrycznych żelaznych iglach znajduje się małe zbiorniczek na wodę; woda służy do tworzenia pary, co znacznie poprawia efektywność wygładzania.