Kwazary10 zdjęć

Jedno quasar świeci silniej niż cała nasza Galaktyka – mniej więcej w 10 000 razy. Energia średniego, niezbyt wyjątkowego quasaru wystarczyłaby, by zasilać całą Ziemię elektrycznym energią przez kilka miliardów lat. A niektóre quasary emitują energię w ilości 60 000 razy większej.

Quasary to jedne z najodleglejszych kosmicznych obiektów, które można zaobserwować z Ziemi. Ze względu na swoją nieprawdopodobną jasność można je widzieć nawet na odległości 10 miliardów lat światła. Najzdziwительniejszą cechą tych obiektów jest to, że są małe pod względu rozmiaru, ale wydzielają naprawdę ogromną energię we wszystkich obszarach spektra elektromagnetycznych fal, szczególnie w obszarze podczerwienego.

Słowo „quasar” pochodzi od wyrazu „QUAsi stellAR” – co oznacza „pseudogwiazda”. Gdy patrzymy na te świetiące punkty przez teleskop, można je uznać za gwiazdy, ale w rzeczywistości nie są nimi. To raczej jakieś światło emitujące się z źródła o charakterze radiowych.

Pod względu swoich właściściści te pseudogwiazdowe radiodźwięki przypominają aktywna jądra galaktyk. Wielu astrofizyków uważa, że jasność tych obiektów jest związana z procesami nietermojądrowymi.

Energię quasarów uzyskuje się w wyniku katastroficznego skupiania materii w jądrze galaktyki. To proces, który powoduje wytworzenie ogromnych energii.

Niezależnie od tego, istnieje wiele hipotez i teorii dotyczących natury tych obiektów. Najpopularniejsza z nich jest ta, według której quasar to gigantyczna czarna dziura, która wciąga w siebie otaczające przestrzeń. Gdy cząsteczki przybliżają się do tej czarnej dziury, są rozgrzewane i nakładają się na siebie, co powoduje wytworzenie intensywnego promieniowania, w tym również radiowego. Jeśli czarna dziura posiada także polę magnetyczne, to to pole formuje strumy materii, zwane „jakiety”, które rozleciają się od jej biegunów. Innym słowem, to światło, które obserwują astronomowie, to wszystko, co pozostało po galaktyce, która zginęła w tej czarnej dziurze.

Według innych teorii quasary to młode galaktyki, proces formowania których właśnie obserwujemy. Niektórzy naukowcy przypuszczają, że quasar to młoda galaktika, pożerana przez czarną dziurę.

W każnym przypadku astrofizycy ściśle powiązują istnienie quasarów z losami galaktyk. Stosunek do quazarów nie może być przyjazny, więc możemy tylko radować się, że najbliższy z nich, ZS 273, znajduje się w odległości 2 miliardów lat światła od nas.

Quasary to rzeczywiście jedne z najodleglejszych i najstarszych obiektów w Wszechświecie. Dzięki nim możemy oglądać wszechświat takim, jakim on był 2 do 10 miliard lat temu. Odkrycie quasarów w 1963 roku miało ogromne znaczenie dla kosmologii i rozwoju teorii o powstaniu Wszechświat.

Jest to jedna z największych tajemnic, które przyroda postawiła przed ludzkość. Jeśli uda się rozwikłać tę tajemnicę, może człowiek odkryje nowe sposoby przekuwania materii i wydobycia energii.