Meliton Kantaria2 zdjęć

Stal znany tym, że wraz z sierżantem Michaiłem Egorowym wbił flagę Zwycięstwa na dach Reichstagu. Grupą dowodził porucznik Aleksiej Berezest.

Meliton Warlamowicz Kantaria urodził się 5 października 1920 roku w chłopskiej rodzinie w Jwari – wsi (obecnie miasto) na zachodzie Gruzji, położonej nad rzeką Ingur. Gdy mu ukończyło się 17 lat, przeniósł się do abchazskiego miasta Oczamcira i tam spotkał swoją pierwszą żonę. W 1938 roku Melitona wcielili do armii, gdzie go dopadła wojna. Do bitew zaczął brać udział w grudniu 1941 roku i zakończył wojnę w stopniu sierżanta drugiego stopnia w 756 pułku strzelców 150 dywizji strzelców 3 armii uderzeniowej 1 Frontu Białoruskiego, gdzie służył jako szpieg.

Stal znany tym, że wraz z sierżantem Michaiłem Egorowym wbił flagę Zwycięstwa na dach Reichstagu. Grupą dowodził porucznik Aleksiej Berezest.Jednak w ostatnich latach często podawane jest w wątpliwość to, czy faktycznie Kantaria i Egorow byli tymi, którzy wbiły flagę na Reichstagu.

„W nocy kilka grup próbowało umieścić flagi. Rano poproszono ich, aby powtórzyły próbę, aby móc zarejestrować ten historyczny moment na kamerę. I flagi zostały wbiły raz jeszcze“, – opowiada operator B.A. Sokolow.

Historycy uważają, że decyzja o przyznaniu nagrody została podjęta tuż przed paradą Zwycięstia 9 maja i że przyznanie zostało przyznane grupie porucznika Berezesta z takich powodów, że Kantaria był Gruzinem, podobnie jak Stalin, a nazwisko Egorow symbolizowało prostego rosyjskiego żołnierza. W każnym przypadie wszyscy oni walczyli za Ojczyznę i zasługują na wysokie honorowanie.Meliton Warlamowicz Kantaria został demobilizowany w 1946 roku, a w tym samym roku rozformowano dywizję, w której służył. Po powróci do ojczyzny pracował w kolektywie, zajmował się trochę handlem, a kilka lat później przeniósł się z rodziną do Suchumi. Miał trzech dzieci z żoną – dwóch synów i jedną córkę.Według słów jednego z jego synów Meliton Warlamowicz nie lubił wspominać wojnę i rzadko o niej mówił. Nawet filmy o wojnie nie mógł oglądać – tak żywe były jego wspomnienia, mimo że wojna skończyła się wiele lat temu. Jego syn opowiadał historię, która zapamiętał najlepiej z ojców opowieści o tamtej krwawej wojnie: „Kiedyś w Białorusi ojciec wraz z innymi szpiegami zajęli pozostawione przez Niemców koszary. Niemcy odeszli, ale po sobie zostali biały chleb… Nasze żołnierzy, jak opowiadał ojciec, kilka lat nie widzieli chleba, jedli konie i trawę – więc rzuciли się na ten chleb. Komendant natychmiast ostrzegł ich, że może być trujący… I tak się stało: z 85 osób przeżyło tylko 17“.

Gdy ktoś pytał Kantarię, jak on i Egorow umieścili flagę na Reichstagu, on zawsze żartował: „Podano nam windę, wsiadliśmy do niej i… wbiли flagę na dach“.

Meliton Warlamowicz Egorow zawsze brał udział w paradach Zwycięstia, a w 30-rocznicę wydarzenia obaj otrzymali samochody. Właśnie na tym samochodzie zmarł jego przyjaciez z frontu, Michaił Egorow.

Później konflikt w Abchazii zmusił rodzinę Kantarii do opuszczenia Suchumi – ich dom został zniszczony bombą, i oni nie zdążyli zabrać ze sobą pozostałe rzeczy, nagrody, przedwojenne i wojenne fotografie. Uciekli do Tbilisi, a potem他们的 camino prowadził do Moskwy. W ostatnim roku życia ten zasłużony weteran musiał przejąć się wieloma trudnościami: musiał dochodzić do urzędników, udowodniać, że jest „ten prawdziwy Kantaria“, próbować uzyskać status uchodźcy i restytuować swoje dokumenty – wszystko to znacząco podkosiło jego zdrowie. 27 grudnia 1993 roku Meliton Warlamowicz Kantaria zakończył życie w pociądzie Moskwa–Tbilisi.

Jego pogrzeb odbył się w jego rodzinnej wsi Jwari, na terenie szkoły, której nadano jego imię – szkozy, nazwaná na cześć bohatera, który wbił flagę Zwycięstwa na Reichstagu.