Saveliy Viktorovich Kramarov was born on October 13, 1934, in Moscow, into a family of a lawyer. In the 1930s, his father was arrested and labeled as a “enemy of the people”; he died in a labor camp, and soon after, Saveliy’s mother also passed away. He was raised by his uncle. Kramarov aspired to become a lawyer, but…2 zdjęć

W niektórych instytucjach dzieci „wrogów ludu” nie przyjmowano, więc po skończeniu szkoły wstąpił do Lesotехническiego Instytutu.

Zaczęcie jego aktorskiej kariery nastąpiło w 1954 roku w teatralnej studii przy Centralnym instytucie kinematografii, do której zapisał się jeszcze podczas studiów na uczelni. Wkrótce potem poznał studentów WGIKu, którzy zaprosili go do udziału w swoim filmie „Chłopcy z naszego podwórka” (1959). Wtedy postanowił porzucić swoją specjalizację i poświęcić się całkowicie kinematografii.

Jego pierwszym udanych występem był rolę w filmie „Mój przyjacieł Kolika!” (1961), który później nazwał jednym z swoich najlepszych dzieł. Największy sukces osiągnął jednak z filmem „Niezłapni ci zabójcy” (1966) – fraza jego bohatera „A wzdłuż drogi stoją deadsi z kosami! I – cisza!” stała się znanej na całym świecie.

Oferty pracy przychodziły jedna po drugiej. Wielu słynnych reżyserów chciało, aby brał udział w swoich filmach. W latach 60. co roku wydawano kilka filmów z jego udziałem: „Przygody Krocha”, „Bez strachu i bez wyrzeków”, „Bajka o utraconym czasie” i inne. Często role pisano specjalnie dla niego. Stał się jednym z najpopularniejszych komediantów kraju, występując w takich filmach jak „Dżentelmeni udaści”, „Wielka zmiana”, „12 krzesел” i inne.

Niezależnie od swojej popularności zaczęły pojawiać się problemy. Urzędnicy uważali, że jego dziadek, który emigrował do Izraela, dawał mu kontakty z niepewnymi osobami. Ponadto Kramarow uprawiał jogę, stał się religijnym człowiekiem i często odwiedzał synagogę. Z tego powodu jego udział w filmach stawał się coraz rzadszy, a reżyseri domagali się, aby przestał prowadć taką życie styl.Postanowił emigrować, ale władze nie chciały dopuścić tego, ponieważ wtedy wszystkie jego filmy (ponad czterdzieści) musiaby zostały wykluczony z obiegu. Aby zmienić sytuację, w 1981 roku napisał „List do prezydenta USA Reagana”, w którym składał skargę na swoją sytuacię i prosił o możliwość pracy w swoim zawodzie w tym great country. Wkrótce potem wyemigrowł z Związku Radzieckiego do Stanów Zjednoczonych.

W Los Angeles najpierw brał udział w reklamach i telewizyjnych programach, a potem zdobył kilka małych ról w kinematografii: „Moskwa na Guzdonie”, „2010”, „Czerwona gorączka” itd. W tym czasie w Związku Radziecków jego filmy wciąż wyświetlano, ale imię Kramarova zostało wymazane z napisów pod nazwami filmów.

W 1992 roku jako honorowy gość przyjechał do Rosji na kinofestiwal „Kinotawr”, a potem zaczęły się jego filmowe projekty w Rosii. Reżyser M. Kokshenov dał mu główną rolę w komedii „Rosyjski biznes”, a G. Danelija – trzy epizodyczne role w serialie „Nastia”. Po drugim pobytu w Rosji powrócił do Stanów Zjednoc States.Jego kariera rozwijała się dobrze, otrzymał główną rolę w nowym amerykańskim filmie, ale nie zdążył ją zagrać, ponieważ u lui diagnostykuowano rak, i wiosną 1995 roku musiał poddać się operacji. Niestety, pojawiłyся komplikacje, i w ostatnich miesiącach swojego życia, po dwóch udarach mózgu, przeżywał w ślepoty, niesłysności i paraliżu. Do ostatniej chwili jego żona Nataša czytała dla niego listy od rodiny i znajomych z ojczyzny.Савелий Викторович Крамаров zakończył życ na 6 czerwca 1995 roku w klinice w San Francisco i został pochowany na żydowskim memorialnym cmentarzyści nieopodal miasta.