Historia jednego domu przy ulicy Sumskiej 14 w Sumsku --- Return ONLY the complete translated** translation of the text**. Do not include any additional information or explanations.4 zdjęć

Historia jednego domu na Sumskiej 14

Zapamiętajmy jeszcze jeden artykuł A.J. Leibfreida z minionych lat – o domie nr 14 na Sumskiej:

„Budynek został wzniesiony w 1884 roku według projektu harcerskiego architekta B.S. Pokrowskiego, przygotowanego na zlecenie mieszkańca Efima Danilowicza Szkolarenko, który posiadał teren, na którym do tej pory znajdowały się tylko mały kamienny pawilon i drewniany szop.
Gdy E.D. Szkolarenko zainicjował budowę, zgodził się, aby w jego nowym domu zamieszkała potrzebująca lokum prywatna żeńska gimnazja z internatem pod dowództwem E.N. Draszkowskiej. Budowla została odpowiednio przerobiona dla tego celu. Tak w ciągu długich lat powiązały się losy tej szkoły i właściciela domu.

Zakładnicą gimnazji była arystokratka Ekaterina Nikolajewna Draszkowska (1836–1896), która ukończyła Poltawski instytut dla dam, a potem przez dwa lata studiowała za granicą obcojęzyczne języki. Po powróci pracowała niemal 20 lat nauczycielką, nadziraczką i wychowawczynią w Poltawskim i Harcerskim instytucieach dla dam. Nabierając bogatego doświadczenia w nauczaniu, w 1873 roku otworzyła w wynajętym lokalu na periferii Harowa pensjonat, przygotowujący dziewczęty do egzaminów przyjęcia do instytutu. Po wybraniu dobrych nauczyciłek i sprawnnym organizowaniu pracy, pierwszy rok udało się przygotować 20 uczennic, a drugi rok – 26, co doprowadziło do przekształcenia pensjonatu w żeńską szkołę pierwszego stopnia. Początkowo były tam dwa klasy, a potem pojawiły się również klasy wyższe – aż do siódmej włącznie. Z rosnącą popularnością szkoły wzrastała też liczba uczениek, która urosła do 60, więc zaczęło być konieczne wynajmować nowe lokalities, coraz bliżej do centra miasta. W 1882 roku E.N. Draszkowska otrzymała pozwolenie na przekształcenie szkoły w prywatną żeńską gimnazję z internatem, posiadającą wszystkie niezbędne upoważnienia. Utworzono radę opiekunów, E.N. Draszkowska została wybrana na jej przewodniczącą, a do szkoły zatrudniono najlepszych nauczycieli miasta. W gimnaziumie otworzyły się przygotowujące klasy, siedem podstawowych i dodatkowy ósmy klas. Liczbę uczniń przekroczило sto, ale dalszy rozwój szkoły był hamowany brakiem wystarczających pomieszczeń. W tym momencie nastąpiła propozycja E.D. Szkolarenko: skorzystać z nowego domu, który on sam budował. Takie patriotyczne działanie właściciela domu stało się ważnym etapem w jego dalszej karierze. Był wybrany członkiem rady opiekunów gimnazji, a od 1893 roku był wybierany na radnego miestskiej dumy w kilku kadencjach, należał do komisji dumy, która zajmowała się przygotowaniem Generalnego planu rozwoju Harowa w latach 1894–1896. Brał aktywny udział w rozwiącianiu problemów urbanistyki miasta, za co został uhonorowany tytułem honorowego obywateja Harowa.

Budynek Szkolarenko miał trzy piętra i 15 okien w fasadie. Na parterze, częściowo ukrytym pod ziemią, znajdowały się kilka małych sklepów od strony ulicy Sumskiej, a na dwóch górnych piętrach znajdująся klasy, sypialnie i jadalnia dla uczениzek, mieszkania nauczycielek oraz apartamenty E.D. Szkolarenko i E.N. Draszkowskiej. W budynku było trzy schody, które prowadziły do wszystkich pomieszczeń. Główny schód znajdował się w środku budowli i był osвещен z góry. Pomieszczenia ogrzewались ciepłym powietrzem, generowanym przez piece znajdująceся na parterze, które były oddzielone od pozostałych części budowlu nietopalnym materiałem rozdzielającym ich na poszczególne zony.

Po śmierci E.N. Draszkowskiej gimnazium, nazwane w jej honor, kontynuowało swoją działalność, a liczba uczениek przekroczyła 200. Aby zapewnić odpowiednie warunki dla pracy, znowu wystąpił potrzeba w dodatkowych pomieszcенияch. W 1903 roku E.D. Szkolarenko otrzymał pozwolenie na rozszerzenie budowli, wybudując przyłązkę pomiędzy główną część gimnazji a gmach Banku Narodowego, który powstał w l988–1900 roku. W przybudówce, wysokiej cztery piętra i wyposażonej w metalowe schody umieszczone w odpornym na ognie schodniczym korpusie, na drugim piętrze zorganizowano duży salę konferenczji dla gimnazium. Projekt rozszerzenia przygotował i kierował budową mijski inżynier-architekt B.G. Michalowski.

W 1919 roku, w ramach reformy edukacyjnej, prosperujące do tej pory gimnazium Draszkowskiej zostało zamknięto. Imię Szkolarenko także wykreślono z listy mieszkańców Harowa, a los jego rodziny jest nieznany. W jego budynku zainstalowano różne instytucje, a pod koniec lat 20. XX century otwarto klub szachów i damską szkoola alpinizmu, a na parterze znajdowały się zakład reparacji zegarów i kawiarenka. Latem 1941 roku w dużym sali konferencji umieszczyły się biura różnych ukraińskych twórczych stowarzyszeń, które zostały przesiedlited z wcześniej przydzielonych im budynków. Te budovy bymi przygotowywane do przyjęcia urzędnów rządowych, którzy mieli być ewakuated z Kijowa, ale szybki postęp nieprzyjacielskich wojsk wymusił ich ewakuację również na wschód. W okres okupacji niemieckami zajmowane budynku na Sumskiej 14 nie doszło do większych szkod, ale po zwycięstie Soviet Union od jego wnętrze zosta wyremontated i przygotowany do ponownnego использования. Po restoracji podjąto działity po raz pierws since its construction.